Asset Publisher

Rezerwaty przyrody

Rezerwaty to wydzielone obszary o szczególnych wartościach przyrodniczych, zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym. Ogranicza się tam gospodarkę leśną. Spośród 1441 rezerwatów, które mamy obecnie w Polsce, 671 to rezerwaty leśne o łącznej powierzchni ponad 61 tys. ha. Rezerwaty stanowią 1,6 proc. powierzchni lasów zarządzanych przez LP.

Na terenie Nadleśnictwa Durowo znajduje się rezerwat „Dębina".

Rok utworzenia: 1957
Powierzchnia: 30,39 ha
Leśnictwo: Orla
Cały obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą w celu umożliwienia samoistnego
kształtowania się występujących tu zbiorowisk roślinnych oraz składu gatunkowego flory,
fauny i grzybów.
Chroniony tu ekosystem leśny jest jednym z najlepiej wykształconych i zachowanych
fragmentów grądów na terenie Wielkopolski, a unikalnych w skali Polski. Panuje tu
monumentalny, II piętrowy 288 letni drzewostan dębu szypułkowego z grabem w dolnym
piętrze. Wśród drzewostanów stwierdzono obecność 93 dębów o obwodzie przekraczającym
300 cm.
Atrakcyjność obiektu podnosi obecność czaplińca (oddział 165g). Liczebność gniazd
czapli siwej wykazywała tendencję malejącą (1960 r. – 71 gniazd, 1969 – 32, 1971 – 34, 1991
– 16). W 2007 roku stwierdzono tu gniazdowanie 33 par czapli, rok następny był ostatnim
rokiem pobytu czapli na terenie rezerwatu.
Drzewostany rezerwatu cechuje zgodność składu gatunkowego z siedliskiem oraz wysoki
stopień naturalności zbiorowisk leśnych. Zdrowotność drzewostanów rezerwatu nie budzi
zastrzeżeń. Występują tu drzewa zamierające i posusz zasiedlony przez ksylobionty (grzyby,
owady, płazy, ptaki, drobne ssaki), których obecność należy traktować jako modelowe,
pożądane zjawisko w drzewostanach podlegających naturalnym procesom ekologicznym.
Wśród chronionych gatunków owadów stwierdzono obecność naturowego próchnojada
pierwotnych lasów naturalnych – pachnicę dębową Osmoderma eremita w oddziale 169g.
Dno lasu zalegają liczne, potężne kłody i konary dębowe i grabowe; dość liczne są także
wykroty. Łączną masę drewna leżącego szacuje się na około 10% zasobności drzewostanu
(około 1 500 m3). Tak duża ilość drewna zapewnia istnienie wielu zróżnicowanych siedlisk dla
organizmów saproksylobiontycznych i stanowi jedną z najbardziej wartościowych
przyrodniczo cech ekosystemów rezerwatu.